Λίπος, να το φορολογήσουμε;

Λίπος, να το φορολογήσουμε;

Συζητώντας με φίλους έχω καταλάβει το εξής απλό: κανείς δε συμπαθεί τους φόρους, πόσω μάλλον αυτών που σχετίζονται με την απόλαυση του φαγητού τους..

Η Δανία μια από τις πρώτες χώρες που επέβαλε «φόρο λίπους» (2011) για προϊόντα που περιείχαν κορεσμένα λιπαρά πάνω από 2,3% είναι το πρώτο πείραμα. Αυτό το πείραμα φαίνεται να εγκαταλείπεται. Υπό την έντονη πίεση από την βιομηχανία τροφίμων σε μια ήδη σχετικά εξαρτώμενη οικονομία (από τις βιομηχανίες τροφίμων), η δανέζικη κυβέρνηση έχει καταργήσει το «φόρο λίπους» και φαίνεται να εγκαταλείπει μια επικείμενη φορολόγηση επί των σακχάρων. Οι κάτοικοι στη Δανία δε συμπάθησαν ιδιαίτερα αυτό το μέτρο, βλέπεις πολλοί εργάζονται σε γαλακτοβιομηχανίες, σε σοκολατοποιίες  ή εταιρείες παραγωγής κρεατοσκευασμάτων..

Η δανέζικη περίπτωση

Ο φόρος επί των κορεσμένων λιπαρών είχε προταθεί από επιτροπές εμπειρογνωμόνων και εισήχθη με την πλειοψηφία στο δανέζικο κοινοβούλιο, ως μέρος ενός μεγαλύτερου πακέτου οικονομικών μεταρρυθμίσεων. Πολλοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένων των εκπροσώπων της βιομηχανίας τροφίμων και των επιστημόνων της διατροφής αντέδρασαν αρνητικά στον εν λόγω φόρο, υποστηρίζοντας ότι βλάπτει την οικονομία και δεν πρόκειται να έχει καμία θετική επίδραση στην υγεία. Συνασπίστηκαν δανέζικες επιχειρήσεις τροφίμων και οργάνωσαν εκστρατεία για κατάργηση του φόρου. Ο συνασπισμός αυτός επιχειρηματολόγησε για το ότι οι φόροι στο λίπος και τη ζάχαρη θα προκαλούσαν την απώλεια πάνω από 1300 θέσεις εργασίας, θα δημιουργούσαν υψηλά διοικητικά κόστη και αύξηση των διασυνοριακών αγορών (λόγω στενής γειτνίασης και εύκολης πρόσβασης σε πολλές χώρες). Λίγοι υπήρξαν «υπερασπιστές» για την εισαγωγή του φόρου. Ο όρος ‘Δημόσια Υγεία’ απέκτησε εξέχοντα ρόλο, αλλά τελικά ο νόμος καταργήθηκε.

Προφανώς η φορολόγηση του λίπους μπορεί να αυξήσει τα έσοδά της κυβέρνησης, αλλά και μακροπρόθεσμα να μειώσει το κόστος που συνδέεται με ασθένειες που σχετίζονται με την παχυσαρκία, αλλά και να αυξήσει την υγεία και τη μακροζωία. Όμως, ένα έτος εφαρμογής (τόσο διήρκεσε στη Δανία) δεν είναι ικανό να δώσει αξιολογήσιμα συμπεράσματα όσον αφορά τις επιπτώσεις στην υγεία. Η φορολόγηση αυτή του λίπους στη Δανία έφερε έσοδα περί τα 216 εκατομμύρια δολάρια. Μετά την κατάργησή του, είναι σίγουρο ότι αυτή η απώλεια εσόδων (από το κράτος) θα έχει γίνει ήδη προσπάθεια να αντισταθμιστεί από άλλους έμμεσους και άμεσους φόρους. Με λίγα λόγια εδώ τίθεται το εξής: «είναι δίκαιος ένας φόρος λίπους- αναφερόμενος είτε στο περιεχόμενο λίπος, τη ζάχαρη, το αλάτι.. ή ας βρει το κράτος άλλο τρόπο να μαζεύει λεφτά από τους πολίτες του;».

Η ευρωπαϊκή έκθεση όσον αφορά τους φόρους τροφίμων (2014)

Λοιπόν, ο σκοπός φορολόγησης λιπαρών ή υπερθερμιδογόνων (καλύτερα) τροφίμων πρέπει να είναι η μείωση των πωλήσεων τους. Μια πρόσφατη έκθεση της ΕΕ (“Food taxes and their impact on competitiveness in the agri-food sector, a study”-16.7.2014) λέει ότι μη εναρμονισμένοι φόροι σε προϊόντα πλούσια σε ζάχαρη, αλάτι και λιπαρά φαίνεται ότι επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα στη βιομηχανία αγροτοδιατροφικών προϊόντων, ιδίως τις μικρές επιχειρήσεις του κλάδου.

Η εν λόγω έκθεση της ΕΕ εξέταζε 3 παράγοντες:

α. την επίδραση στην κατανάλωση,

β. την επίδραση στην ανταγωνιστικότητα,

γ. την επίδραση στις διασυνοριακές συναλλαγές.

Όσον αφορά το α. (επίδραση στην κατανάλωση), σύμφωνα με την έκθεση αυτή οι καταναλωτές οδηγούνται:

i.      από τη μια στη μείωση κατανάλωσης «υπερφορολογημένων λιπαρών τροφίμων»,

ii.     αλλά από την άλλη στην αγορά φθηνότερων μαρκών των υπερφορολογημένων τροφίμων..

Όσον αφορά το β. (επίδραση στην ανταγωνιστικότητα), η έκθεση μάς λέει ότι υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι μπορεί να επηρεάζονται αρνητικά η κερδοφορία, η απασχόληση και οι επενδύσεις των εταιρειών τροφίμων που πλήττονται. Όλα αυτά, χωρίς να υπάρχουν οριστικά συμπεράσματα, λόγω του περιορισμένου αριθμού των διαθέσιμων περιπτώσεων (λίγες χώρες εφαρμόζουν έναν τέτοιου είδους νόμο), αλλά και του μειωμένου χρόνου εφαρμογής του. Πάντως, η ανταγωνιστικότητα των μεμονωμένων επιχειρήσεων, ιδιαίτερα των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων (μΜΕ), μέσα σε μια χώρα της ΕΕ μπορεί να επηρεαστεί πιο άμεσα από αυτούς τους φόρους.

Όσον αφορά το γ. (επίδραση στις διασυνοριακές συναλλαγές.), υπάρχει ένα εύλογο επιχείρημα που εναντιώνεται στην υπερφορολόγηση συγκεκριμένων τροφίμων, το οποίο λέει ότι η αύξηση της τιμής των αγαθών σε σχέση με τις τιμές των αντίστοιχων προϊόντων στις γειτονικές χώρες, όπου δεν υπάρχει τέτοιος φόρος, έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των διασυνοριακών αγορών. Πάντως, η μελέτη διαπίστωσε ότι οι αυξήσεις στις διασυνοριακές αγορές ήταν περιορισμένες και ότι άλλοι παράγοντες (λοιποί φόροι επί των τροφίμων και ποτών) επιδρούν πιο σημαντικά στις διασυνοριακά ψώνια..

Και τώρα ..‘nutripolitics’

Οι φόροι επί των τροφίμων και οι συνέπειες που απορρέουν από την εισαγωγή τους, είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο και debated θέμα. H μικρή χώρα μας της ελεύθερης αγοράς, των μικρών τοπικών επιχειρήσεων, των πολλών εισαγόμενων τροφίμων, αλλά και των πολλών παραδοσιακών τροφίμων, που γειτνιάζει με χώρες που καραδοκούν με ανταγωνιστικά προϊόντα (λευκό τυρί, γιαούρτια, κρεατοσκευάσματα) δεν μπορεί να κερδίσει πολλά από τέτοιες φορολογήσεις. Μπορεί στην αρχή ενός τέτοιου μέτρου να υπάρχουν κάποια επιπρόσθετα έσοδα, γρήγορα όμως οι καταναλωτές θα στραφούν στις φθηνότερες επιλογές που τους δίνει η ελεύθερη αγορά και πιθανώς οι «καραδοκούντες γείτονες».

Το σημαντικότερο όμως όλων που είναι η καλύτερη υγεία των καταναλωτών, για το οποίο δε μιλήσαμε πολύ θα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε σε ερωτήματα τύπου:

Ποιες είναι οι προθέσεις ενός τέτοιου φορολογικού μέτρου η είσπραξη χρημάτων ή η προάσπιση της Δημόσιας Υγείας ή και τα δύο; Ένας τέτοιος φόρος μπορεί να πετύχει τους στόχους του; Αποτελεί καλή πολιτική για τη Δημόσια Υγεία; Υπάρχουν τρόφιμα «κατάλληλα για φορολόγηση»; Τι θα πρέπει οι κυβερνήσεις να κάνουν για τη μείωση των διατροφικών παραγόντων κινδύνου για την παχυσαρκία;

Για την απάντηση των παραπάνω ερωτημάτων θα πρέπει να έχουμε στη σκέψη μας τα παρακάτω:

Αν οι προθέσεις είναι η μείωση της παχυσαρκίας, τότε πέρα από την είσπραξη των χρημάτων από τέτοιου είδους φόρους πρέπει να υπολογίσεις και που θα κατευθύνονται αυτοί οι πόροι. Ένα παράδειγμα είναι να επενδύσεις σε «καλά για την υγεία τρόφιμα» ως αντίβαρο, με τους εν λόγω πόρους. Λες λοιπόν «βάζω φόρο στο λίπος και τα χρήματα που θα εισπράξω και θα τα πάω εκεί..». Το να λες θέλω πάλι σε πλήρη λειτουργία τη βιομηχανία της ζάχαρης και ταυτόχρονα να εισπράττεις μεγαλύτερους φόρους από προϊόντα της, τότε ήδη σαμποτάρεις το στόχο υγείας και λειτουργείς ως αμοραλιστής. Ας παράγεις ζάχαρη, βαθμιαία όμως αυτή την παραγωγή να την μειώνεις μέσω δεσμευτικού χρονοδιαγράμματος και με τη βοήθεια επιστημόνων να επενδύσεις βαθμιαία και αυξητικά σε υποκατάστατά της (πχ στέβια).

Και για να μην αυτομαστιγωνόμαστε, εδώ πρέπει να πούμε ότι και οι Δανοί δε μας τα είπαν καλά εν τέλει, καθώς λίγο μετά (!) την κατάργηση του φόρου, δημοσιεύτηκε έρευνα που έδειχνε ότι η κατανάλωση κορεσμένου λίπους είχε μειωθεί στη Δανία (Febr 2015, Eur J Clin Nutr). Δηλαδή ο καλός και ηθικός στόχος υγείας που είναι η μείωση της κατανάλωσης κορεσμένων λιπαρών δεν ελήφθη πολύ σοβαρά υπόψιν.

Χωρίς να μακρηγορούμε πρέπει γρήγορα να μεταβούμε στα παρακάτω:

Να υπάρχουν εναρμονισμένοι ευρωπαϊκοί νόμοι σε τρόφιμα. Ναι ας επιλεγούν και να υπερφορολογηθούν τρόφιμα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο κυρίως επεξεργασμένα, που είναι πλούσια σε λίπος, ζάχαρη, αλάτι. Όμως να λαμβάνουμε υπόψιν ότι οι έμμεσοι φόροι είναι συνήθως άδικοι για τους πολλούς, οπότε σίγουρα πρέπει να μεταβούμε και σε πολιτικές άμεσων φόρων (πχ απευθείας σε εταιρείες ή επαγγελματίες που παράγουν ανθυγιεινά τρόφιμα). Να μην ξεχνάμε το διαχωρισμό επεξεργασμένων και φυσικών τροφίμων και τη σχέση τους με το ενεργειακό κόστος και τις τοπικές κουλτούρες. Να υπάρχει πανευρωπαϊκή καμπάνια, αλλά και εγχώρια. Να επιδοτηθούν καινοτόμα φιλικά προϊόντα που θα υποκαθιστούν με επάξιο τρόπο τα ζημιογόνα για την υγεία των ανθρώπων αντίστοιχα προϊόντα. Να σκεφτόμαστε τη βιωσιμότητα τοπικών ποικιλιών και να μην ξεχνάμε ότι δεν είναι τυχαίο ότι η Ευρώπη είναι η περιοχή που γεννήθηκε το slow food, που σύνθημα του είναι το «καλή, καθαρή και δίκαια τροφή»..

Ε αυτό το τελευταίο σύνθημα ας είναι η γραμματική μας..

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.bertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

αυτοί που (νομίζουν ότι) δεν εξαπατούνται ..σφάλλουν

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται πιο συχνά  το εξής παράδοξο: «οι δυτικοί πληθυσμοί τείνουν να γίνουν αξιοσημείωτα μη υγιείς, ενώ ταυτόχρονα τείνουν να αποκτήσουν ψύχωση με τη διατροφή, τις δίαιτες και την ιδέα του να τρέφεται κανείς σωστά».

Εδώ και δεκαετίες υπάρχουν στη διάθεση των πολιτών πολλές ωραίες επιστημονικές συμβουλές, πολλές διαπιστώσεις περί  του «τι σημαίνει υγιεινό» και παρόλα αυτά δεν ξεκολλάνε τα νούμερα και τα ποσοστά παχυσαρκίας ούτε στο δυτικό κόσμο, ούτε στην Ελλάδα. Εκδίδονται πολύ προσεγμένοι διατροφικοί οδηγοί, μετονομάζονται δημόσιες υπηρεσίες σε υπηρεσίες «διατροφής και άθλησης», γίνονται συνέδρια, ημερίδες, εκδηλώσεις, σεμινάρια και αυτό σίγουρα είναι πολύ καλό σε γενικές γραμμές.

Βλέπουμε σταθερά τον τελευταίο καιρό:

Α. Οι επιστήμονες, οι σύλλογοί τους, οι οργανισμοί τους να  παίρνουν θέση, να συστήνουν «υγιεινά μέτρα», να έχουν ωραίες ιδέες και να τις οργανώνουν σε συμπόσια και φυλλάδια και γενικά να συμμετέχουν πιο έντονα στο ζήτημα «πληροφόρηση του κοινού».

Β. Οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ να ασχολούνται πολύ συχνά με τη «σωστή διατροφή».  Εκλαϊκευμένα, με τη συνδρομή επιστημόνων πληροφορούν τους πολίτες, στήνουν στήλες και εκπομπές υγείας.

Γ. Το κράτος να τυπώνει διατροφικούς οδηγούς, να συστήνει τμήματα «Διατροφής και Άθλησης» σε υπουργικό (και διυπουργικό) επίπεδο, να βγάζει δελτία τύπου, ανακοινώσεις, διαφημίσεις για τη σωστή διατροφή.

Όλα τα παραπάνω θα έλεγε κανείς ότι στήνουν ένα σκηνικό «βέλτιστου διατροφικού περιβάλλοντος». Δυστυχώς, «πλανώμεθα πλάνην οικτράν».

Ο  αγαπημένος μου Λακάν λέει  ‘les non-dupes errent’. Σε ελεύθερη μετάφραση αυτό σημαίνει «αυτοί που νομίζουν ότι δεν εξαπατούνται ..σφάλλουν». Η «(αυτό-)εξαπάτηση» έχει να κάνει ότι ενώ όλοι οι παραπάνω (Α+Β+Γ) προσπαθούν να φωτίσουν τους πολίτες και να βοηθήσουν στην υιοθέτηση «σωστής συνετής διατροφής και τρόπου ζωής», τα αρνητικά αποτελέσματα παχυσαρκίας, διαβήτη, καρκίνου κλπ κλπ.. δεν ξεκολλάνε.

Προς Θεού, οι πράξεις των Α, Β, Γ δε σημαίνει ότι στα μάτια του υπογράφοντα δεν είναι αρεστές. Ίσα-ίσα θεωρώ ότι γίνονται πολλά και ταυτόχρονα δηλώνω ότι μισώ τις απλουστεύσεις και τις βέβαιες απαντήσεις. Δεν μπορεί κανείς σε 10-20 γραμμές να αποφανθεί  για το τι δεν πάει καλά στο Α, στο Β, στο Γ.

Το σίγουρο είναι ότι το stress test «αντιμετώπιση παχυσαρκίας», δηλαδή ο ενδελεχής έλεγχος για τον προσδιορισμό της αποτελεσματικότητας των μέτρων, των κανονισμών, των πρακτικών έναντι της παχυσαρκίας, μάς αφήνει (τους Α+Β+Γ) μετεξεταστέους.

Το σίγουρο είναι ότι οι συμβουλές, οι πληροφορίες, οι συστάσεις και οι ευχές μοιάζουν με περιτυλίγματα και το ζήτημα «υιοθέτηση ολιστικά ενός άλλου τρόπου ζωής και διατροφής πιο κοντά στη φύση μας (και στη .. Φύση ενδεχομένως)»  αποτελεί μια σύνθετη διεργασία.

Ιδού μερικά ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν:

Οι Α, Β, Γ τι έχουν να πουν για τα 15.000-20.000 καινούργια έτοιμα «τρόφιμα» κάθε χρόνο στη ζωή μας, τα οποία υποτίθεται μας κάνουν «καλό» και ..πρέπει να πωληθούν;

Οι Α, Β, Γ γνωρίζουν την αξία της επιστροφής στις εκάστοτε τοπικές κουλτούρες διατροφής, γνωρίζουν την αξία της αποανάπτυξης της ίδιας της δυτικής βιομηχανίας τροφίμων;

Οι Α, Β, Γ είναι σίγουροι ότι το υλικό κέρδος (ατομικό και ‘συλλογικό’) της  10-12ωρης ακίνητης εργασία σε μια καρέκλα και μπροστά στον υπολογιστή είναι «κανονικό πράγμα» σύμφωνο με τη φύση του ανθρώπου και κάνει πιο εύκολη την αντιμετώπιση υπερβάλλοντος βάρους;

Εννοείται ότι υπάρχουν πολλά ερωτήματα ακόμα. Όμως, προς το παρόν, πρέπει να κλείσω εδώ, με μια απλή σκέψη, η οποία λέει να αντιστρέψουμε ή έστω να κάνουμε πιο αμφίδρομη  την παρακάτω διαγραφόμενη πορεία:

Πολιτισμός διατροφής  -->  Επιστήμη της διατροφής.

Σίγουρα για τα παραπάνω ζητήματα θα επανέλθουμε, δεν τελειώνουμε εδώ..

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.bertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Χριστούγεννα είναι κάτι πολύ περισσότερο

Χριστούγεννα είναι κάτι πολύ περισσότερο

nutri-politics λοιπόν !

Ξεκινώντας κάτι καινούργιο πάντα είναι πολύ δύσκολο να βρούμε την αρχή. Αυτό στην παρούσα δεν ισχύει. Έχω την τιμή να μιλώ συχνά και να συνεργάζομαι με τον Πάρη Παπαχρήστο. Οι συζητήσεις μαζί του είναι πάντα ενδιαφέρουσες και όσον αφορά τη δημιουργία αυτού του blog καταλήξαμε στο “nutri-politics” ωσάν προετοιμασμένοι από καιρό!

“Nutri-politics”* λοιπόν ! Πρόκειται για μια θεματική που ήμουν και είμαι ψυχικά καιδιανοητικά προϊδεασμένος. Είναι μια συνάντηση του περιεχομένου 2 λέξεων, του “nutrition” και του “politics”. Ψάχνοντας ετυμολογικά το “nutrition” εύκολα βρίσκει κανείς ότι έρχεται από το λατινικό “nutritionem” (ονομαστική: nutritio) που σημαίνει “θρεπτικό”, ερχόμενο από τη μετοχή “nutrire” που σημαίνει “να θρέψω, να θηλάσω”. Για το “politics” θα μπορούσε να βρει κανείς πολλούς ορισμούς. Ο γράφων προτιμά να περιγράψει την πολιτική ως τον τρόπο να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα και εφικτά. Εύρηκα λοιπόν.. “nutri-politics” είναι ο τρόπος να κάνουμε τα πράγματα θρεπτικότερα.. Η “θρεπτική πολιτική” έχει να σχεδιάσει και να προγραμματίσει με βάση τα ελληνικά μας προβλήματα και να τα αναλύσει βάσει του Τι; Ποιος; Πότε; Που; Γιατί;

Ε λοιπόν το “nutri-politics” έχει σκοπό να βάζει θέματα και να τοποθετείται σχετικά με:

• τα πλαίσια ( διατροφικά, πολιτικά, πολιτιστικά κα) στα οποία μπορούν ή ήδη αναπτύσσονται πολιτικές,
• τις διαδικασίες και την αλληλεπίδραση των ενδιαφερόμενων μερών που οδηγούν ή μπορούν να οδηγήσουν σε αποφάσεις πολιτικής,
• “τη μετάφραση” των πολιτικών σε εφικτά γενικευμένα προγράμματα,
• την αξιολόγηση των επιπτώσεων (εκούσιων και ακούσιων, θετικών και αρνητικών, μετρήσιμων ή μη μετρήσιμων),
• την εκτίμηση των δυνάμεων/ παραγόντων που εμποδίζουν ή βοηθούν την εφαρμογή της πολιτικής.

Η διατροφή μας μοιάζει με την πολιτική μας. Η διατροφή που κάνουμε είναι ο τρόπος και το μέσο που αναδεικνύει τον τρόπο ζωής μας. Η πολιτική που ακολουθούμε είναι ο τρόπος και το μέσο που αναδεικνύει την ίδια τη ζωή μας. Για το κλείσιμο ταιριάζει να συσχετίσουμε την αξία του προγραμματισμού και την ελληνική πραγματικότητα στη “θρεπτική πολιτική” με την εξής ρήση του Winston Churchill: «Αυτός που αδυνατεί να προγραμματίσει προγραμματίζει να αποτύχει».

* Η σειρά άρθρων "nutri-politics" έχει ξεκινήσει να υφίσταται και να δημοσιεύεται στο www.mednutrition.gr από τις 11/07/2014.

Δημήτρης Π. Μπερτζελέτος

Χοιρινό, ένα παρεξηγημένο κρέας

Οι  Έλληνες είμαστε κρεοφάγοι. Είμαστε 7^οι στην ημερήσια κατανάλωση κρέατος παγκοσμίως.  Οπότε ένα θέμα που πραγματεύεται το κρέας αποκτά απευθείας ενδιαφέρον. Το χοιρινό κρέας είναι σχετικά παρεξηγημένο τρόφιμο, οπότε κρίνεται σκόπιμο να διαφωτιστούν ορισμένες πτυχές του.

Μερικά δυνατά σημεία του χοιρινού:

-Είναι καλή πηγή βιταμινών, 100γρ χοιρινού δίδουν πάνω από το 50% των αναγκών σε θειαμίνη, πάνω από το 35% νιασίνη, πάνω από 35% σε Β6.

-Περιέχει καλές ποσότητες σιδήρου, ψευδαργύρου. Τα 100γρ χοιρινού προσφέρουν 0,7-1,1mg ποιοτικού και καλά απορροφήσιμου σιδήρου και 2,6-2,7mg ψευδαργύρου, δηλαδή το 10% και 25%, αντίστοιχα, των ημερήσιων αναγκών. Ίδια ποσότητα μοσχαριού (100γρ) προσφέρει κοντά στο 20% και 50% των αναγκών μας σε σίδηρο και ψευδάργυρο, αντίστοιχα.

-Το λίπος του χοιρινού είναι ορατό, κάτι που δίνει το πλεονέκτημα να αφαιρείται, με αποτέλεσμα το τελικό προϊόν να περιέχει λιγότερα λιπαρά. Σημειώνεται ότι ο διαχωρισμός λίπους στο μοσχάρι είναι δυσκολότερος έως αδύνατος. Υπάρχουν κομμάτια χοιρινού που περιέχουν μόνο 6% λίπος (ψαρονέφρι, «το μάτι» μπριζόλας με κόκκαλο). Βέβαια, υπάρχουν κομμάτια χοιρινού (πχ ‘παντσέτες’) που ξεπερνάνε το 30% σε λίπος, οπότε προσοχή στο τι διαλέγετε.

-Κατά μέσο όρο το χοιρινό περιέχει λιγότερη χοληστερόλη από το μοσχάρι. 100 γρ χοιρινού περιέχουν περί τα 100mg χοληστερόλης.

-Η πρωτεΐνη που περιέχει είναι καλής ποιότητας, με πολλά απαραίτητα αμινοξέα (που δεν μπορεί να τα συνθέσει ο ανθρώπινος οργανισμός), όπως ισχύει με τα περισσότερα κόκκινα κρέατα. Κατά μέσο όρο το χοιρινό έχει λίγο λιγότερη ποσοτικά πρωτεΐνη από το μοσχάρι. Όμως ένα κομμάτι «χοιρινό κόντρα» διαχωρισμένο από λίπος (“sirloin”), έχει ίδια ποσότητα πρωτεΐνης με το αντίστοιχο κομμάτι μοσχαριού (“sirloin”). Μάλιστα, ένα τέτοιο κομμάτι χοιρινού έχει 2 γρ λιγότερα σε λίπος.

-Προσφέρει πολλές εκδοχές στη μαγειρική, με πολλές συνταγές για «κατσαρόλα».

-Μην ξεχνάμε επιπλέον ότι στην Ελλάδα της ύφεσης ότι το χοιρινό κρέας παρουσιάζει μεγαλύτερη αυτάρκεια (35%) σε σχέση με το μοσχάρι. Είναι σημαντικό λοιπόν να προτιμάμε ελληνικό χοιρινό, βοηθώντας στην τοπική μας οικονομία περισσότερο.

Όλα τα παραπάνω είναι καλό να τα γνωρίζουμε, όπως είναι καλό να γνωρίζουμε ότι τη μέση κατανάλωση κρέατος πρέπει να την ελαττώσουμε. 1 φορά/ εβδομάδα κατανάλωση κόκκινου κρέατος είναι αρκετή, εφόσον μιλάμε για υγιείς ενήλικες.

Βιβλιογραφία:

-Τριχοπούλου Α. Πίνακες Σύνθεσης Τροφίμων και Ελληνικών Πιάτων. 2004. Εκδόσεις Παρισιάνου

-ΠΑΣΕΓΕΣ, Αυτάρκεια Αγροτικών Διατροφικών Προϊόντων, Αύγουστος 2012

-Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τη Διατροφή και τις Διατροφικές Διαταραχές 2008-2012, Αθήνα 2008

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.bertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

nutri- music, «συνταγές μαγειρικής»-Χαΐνηδες

Το 2014 ξεκινά το ‘εγχείρημα’ που λέγεται “nutri-music”. Το nutri-music ξεκινά ως ένα ημερολόγιο διατροφής. Κάθε μήνα θα «παίζει» ένα τραγούδι ή γκρούπ με τίτλο που σχετίζεται με το φαγητό μας. Η μουσική είναι παντού, το ίδιο και η διατροφή. Με το nutri-music φωτίζονται θέματα διατροφής εύηχα. Καιρός να συνυπάρξουν.

Ξεκινάμε το μουσικοδιατροφικό μας ταξίδι με:

«συνταγές μαγειρικής»-Χαΐνηδες

(Άλμπουμ: «Ο Γητευτής και το Δρακοδόντι»-2005)

.

.Κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι,
ποτέ δεν είχε ταίρι
ν’ αλλάξει μιαν ευχή,
να χαμηλώσεις τη φωτιά μετά την πρώτη βράση,
να γίνονταν η πλάση
ξανά απ’ την αρχή..

*Στίχοι μελαγχολίας γι’ αυτά που ευχόμαστε και προσδοκούμε και δε μας έρχονται, αλλά εξακολουθούμε να τα προσμένουμε, να τα επιδιώκουμε. Κάπως έτσι είναι η αρχή μιας χρονιάς, που σημαίνει ταυτόχρονα και το τέλος μιας προηγούμενης.

Καθήστε αναπαυτικά αφήστε τους ήχους του να 'παίξουν', βλέποντας το βίντεο..

Επιμέλεια: Δημήτρης Π. Μπερτζελέτος

nutri-music

Το εγχείρημα 'nutri-music' ξεκινά το 2014.
Η μουσική είναι στη ζωή μας,
το ίδιο και η διατροφή,
μπορούμε 'εύηχα' να φωτίζουμε θέματα διατροφής με τη βοήθεια και την έμπνευση της μουσικής.
Καλή ακρόαση..Καλή όρεξη !

Δημήτρης Π. Μπερτζελέτος